Bir Zamanlar Şirinler Vardı

çocukluğumuzun en unutulmayan çizgi filmlerinden biridir şirinler.

şirin baba, şirine, geveze, uykucu, huysuz, tembel ve kötülerin kötüsü gargamel.

önceleri komunist bir toplumun nasıl çalıştığını göstererek komunizm propagandası yaptığı iddia edildi. ne de olsa şirin babanın şapkası kırmızıydı ve karl marx'a da ne çok benziyordu. maddiyat yoktu, eşitlik vardı. bu bakışa göre gargamel amerika, kedisi azman da onun sömürgesi ülkelerden biriydi. hatta bir dönem amerika'da yasaklandı.

bugünse durum çok farklı.

bir baktık ki dünün komunist şirinleri, bugünün yeşil tandanslı televizyonlarında pek farklı olmuş.

durum alman deutche welle televizyonu'nun bile oralardan dikkatini çekmiş ve haberi yayınlanmış.

peki neler değişmiş şirinler'de?

önce müziği "la ilahe ilallah muhammeden resullallah" olarak dinselleştirilmiş.

şirin baba cuma namazına gitmeye, oruç tutmaya, allah razı olsun gibi replikler kullanmaya başlamış.

şöyle konuşuyormuş artık:

- şirin çileği yer misin şirin baba?

- hayır namahrem şirin niyetliyim.

belli ideolojilere sahip televizyon kanallarının, çizgi filmler üzerinden çocuklara ulaşmaya çalışmaları, küçük beyinlere görüşlerini tatlı tatlı enjekte etmeleri yeni değil elbet. oldukça da etkili bir yöntem.

tamam biz büyüdük, dünya değişti.

ama bırakın çocukların çizgi filmlerini de herşeye alet etmeyin.

ya da yapabiliyorsanız kendi çizgi filminizi yapın,

şirinler komünü, şirinler cemaati olmasın, olmuyor...

bu arada meraklısına not: şirinler'in 50.yıldönümü olan 2008 yılı için üç boyutlu çizgi filmi hazırlanıyor.

bakalım teknoloji de bizim naif şirinler'i bozacak mı...